Anne Baba Aile

Oğlum Beni Tanımla!

Beni bağla oğlum kendine, kendime… Kelimeye ve hikmete bağla.. Ne olur, bağla, tanı ve tanımla beni…

Zihnimin duvarlarını yık ilk oyuncak arabanla ve yerine legolarla örülmüş yeni duvarlar sırala… Bedenimden beslendiğin kadar besle kalbimi, Sütün gıdası sanaysa, manası; şifa olsun anacığının hezeyanlarına… Sen ki niyetsin, Ümit’sin, rahmetsin bana..

Beni tanımla oğlum, barıştır kadınlığımla…
Genç kızlığımı hatırla benim,kız çocukluğumu sarıp sarmala..
Oğlum,her an patlamaya hazır volkanlarımı,gözyaşlarınla sula..

Ben ki ;
kelimeler kadar önemserim seni;
öperim, severim, benimserim…
Dilimden önce kalbimde misafir ederim.
Dahası,seninle içimin en uzak  ülkesine yolculuklar yapmak isterim..

Ama önce
tanımla beni,vizesiz, pasaportsuz kimliğimi doğrula…
Sen ki
O’nunla bir sırsın aramda.
İfşa olmadan
bana kendimi fısılda..
Bilirsin,ben seni doğurmadım oğul,sen 9 ay beni taşıdın ruhunda..

İşte! şimdi,
bembeyaz bir sayfayım avuçlarında..
yaz beni yeniden,çiz, boya, karala.
bunca yıldır bitmeyen
kompozisyonu tamamla…

Oğlum!
haydi anlat bana
senden sonra nasıl sevilir dünya?
Aile olmanın hikmetini anlat bana..
sevgili kalabilmenin gayretini anlat..
ama önce
beni tanımla…
Oğlum!
Aldırma ahirzamanlığıma..
Meryem’in İsa’sı gibi
bir hurma dalının altında
tanımla beni…
tamamla…

Related Posts

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.